من ... تو ... یک سیگار

 تو را دود میکنم

مثل توتون خوش عطری

که به حلقم آتش شده بود

هر پک که به ته مانده های تو میزنم

داغی عبوسی

تنم را بخار میکند

عطر تو با عطر پیراهنم عجین

خاکسترت روی دامنم

طعم تلخی بر جای تو مانده

از لای لبهای کبود

دودت میکنم

دورت میکنم

                                                               فانی ماندنی

یک روز

در معبر بادهافریاد کشیدم

و از لحن بارانی که بارید

فهمیدم :

تو نخواهی آمد

تو نخواهی آمد

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

واژ هایم  در دم فصل بهار

رنگ میگیرد بیادت سبز سبز

بر سر شاخ محبت ، عشق من

باز دارد صد شکوفه رنگ رنگ

در دلم اوج بهارانی زعشق

دردرون همواره یادت با وجود...

من ترا در سبزی زیبای فصل

در همان آبی  شفاف سما

در تمام لحظه های عاشقی

در پروبالی که زد دل  در وفا

با تمام  قلب خود عاشق شدم!

واژه  تکرار من نام تو شد

همچو ماهی مانده در دریای عشق

اشک چشمم غرق دریای تو شد

اینک ای زیباترین شور بهار

سال نو با نامت آغازی گرفت

قلب عاشق باز پروازی گرفت

همچنان در راه تو چشم انتظار

هر طپش در سینه آوازی گرفت

تا کجا بینم ترا بار دگر

در میان حلقه های سبز عشق

در میان شاخساران بهار

در میان باغ رویائی زعشق

همچنان چشمم ترا جوید ترا

ای تو تنها واژه ی تکرار عشق

ای تو تنها واژه ی تکرار عشق

نشد

چه قد گریه کردم بمونی، نشد            چه قد بغض رفتن گلوتو گرفت

چه قد آرزو گریه شد، رفتی و                 تموم تنم رنگ و بوتو گرفت

چه قد تو چشِ کوچه باریدم و                   تموم شبا رنگ ماتم گرفت

یه عمر حرف بود و یه دل درد دل            ولی تا نوشتم "تو" گریه م گرفت

                      همین اشکا رو باور کن نگو درداتو می شناسم

                      نگو حرفامو می فهمی، نگو دلواپسی واسه م

             نگو اون همه گریه کافی نبود، نگو رسم دنیا تلافی نبود

            نگو عکس من توی چشمای من، خیالِ کسی که می بافی نبود

          کدوم بوسه ها رو؟ کدوم گریه رو؟ کدوم پرسه ی ترسو یادت میاد؟

               هنو یادته وقت رفتن که تا که گفتم خدا... گریه مهلت نداد؟

                       همین اشکا رو باور کن، نگو درداتو می شناسم

                         نگو حرفامو می فهمی، نگو دلواپسی واسه م

شب، بيدار

شب، سرشار است.

زيباتر شبي براي مردن.

آسمان را بگو از الماس ستارگانش خنجري به من دهد.

***

شب، سراسر شب، يك سر

ازحماسه درياي بهانه جو

بيخواب مانده است

********

***

شب تار است

شب بيمار ست

از غريو درياي وحشت زده بيدار است

شب از سايه ها و غريو دريا سر شار است،

 زيبا تر شبي براي دوست داشتن.

با چشمان تو

 مرا

به الماس ستاره هاي نيازي نيست،

با آسمان

بگو

قطار مي‌رود
   تو مي‌روي
   تمام ايستگاه مي‌رود

    و من چقدر ساده‌ام
      كه سال‌هاي سال
       در انتظار تو
      كنار اين قطار رفته ايستاده‌ام
      و همچنان
        به نرده‌هاي ايستگاه رفته
   تكيه داده‌ام! 

كسي با سكوتش،

مرا تا بيابان بي انتهاي جنون برد

كسي با نگاهش،

مرا تا درندشت درياي خون برد

مرا باز گردان

مرا اي به پايان رسانيده

- آغاز گردان !

تنهايم مگذار،

من به تلاطمي كه طوفان حضورت در درياي وجودم ايجاد مي كند،

محتاجم.

براي داشتن موج هاي مرتفع عشق،

براي حيات،

بايد در كنارم باشي.

مي دانم گاهي وقتها دير به دير برايت مي نويسم،

دوست دارم حرفهايم در دلم جمع شود،

آنوقت،

از ميان آنها بعضي ها را برگزينم

و برايت ... .

دوست دارم جمله ام ناتمام بماند،

باورت مي شود هيچ كلمه اي نيست تا احساس مرا در مقابل تو بيان كند.

********************************

در زندگي دو جنس را شناختم،

جنس خداي خويش را و جنس ترا، ديگر هيچ.

امروز زير نور خورشيد، زير سقف آسمان، زير پرتو نور خدايمان،

نشسته ايم،

و نگاههايمان قول مي دهند حضور را،

و دل هايمان گواهي مي دهند كنار را،

 *******************

روزگارم هم ...

دفترم بوي او را ميدهد. مانند تمام زندگي ام. مانند روياهايم. مانند نوشته هايم.

دفترم او را به خاطرم مي آورد.

كسي كه خودش را مهربانترين آدم روي زمين مي داند سالهاست كه تنهاترين آدم روي زمين هم هست.

اين يادداشت تمام خواسته هاي زندگي من است.

اينكه كسي بگويد دوستم دارد. نداند. نيابد. نشناسد و كاري هم به باور كردن من نداشته باشد.

قبول كردن من برايش مهم نباشد. اين براي تمام زندگي ام كافي است. تمام آن چيزي كه من از او با تمنا مي خواستم.

قلبم براي تو مي تپد. اين را كاملا در سينه ام احساس مي كنم.

دفترم بوي او را مي دهد. روزگارم هم. زندگي ام هم. آينده ام هم.

هواي باران داشت نگاه غمگينم

چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم

شب جدايي با تمام محجوبي

تو را صدا مي زد سکوت سنگينم

ستاره ها گفتند که باز مي آيي

چه زودباور بود دل دهن بينم

سقوط سرخم را نديده اي آيا؟

نمي کشي دستي به بال خونينم!؟

کجاست محتاجم به سکر چشمانت

که شعر هم امشب نداد تسکينم

نمي رسد دستم به دستهايت آه

چقدر بالايي چقدر پايينم.

در شبهاي تجلي و طي حركت تكامل، تنها دوست دارم در مقابلت سر به زيرافكنم و به زمزمه هايت گوش فرا دهم. فقط همين.

اي همه آنچه در من روي مي دهد،

                مرا در آغوش خود بگير و بگذار تا در تو فرود آيم.

           تو از عشق برتري و از من برتري و اين از افروختگي چهره ات نمايان است و من اين را به همه گفته ام.

با پاهاي برهنه در ميان اشك هايم قدم بزن...

دوست داري بداني وقتي به تو مي انديشم، چه در ذهنم مي گذرد؟

درانتظار تو هستم، قلب من   تو رافرياد  مي كند، گفته بودم كه چشمهايم براي تو ....،

روز  عشق ، عزيز دل، عطر خوش عاشقي را به تو هديه مي كنم.

تو الفباي عشق  مني،  با من قدم به باغ عاشقي  بگذار.

ديگران نخوانند ، ندانند، بي خبر باشند از حرفهايي براي گفتن *

به من گفتي تو *حس نوشتن درونم بيداد مي کند، حيف که نمي دانم چه بنويسم. برايم نوشته بودي دوستم داري، مي داني که دوستت دارم. مي داني، مي داني، مي داني. همين برايم کافي است عزيز دل. همين که دوستم داري. اينجا فقط براي توست. فقط براي تو مي گويم که: دوستت دارم، مي دانم که دوستم داري!

ابتداي عشق ، يك نگاه است و انتهاي آن جاودانگي ،عشق بارانيست بي امان كه از آسمان مي بارد تا كشتزارهاي الهي را متبرك سازد .

عشق چيزي نمي دهد مگر همه وجود خويش را و چيزس نمي گيرد مگر از دستان خود

عشق هرگز جوياي تملك نيست و هرگز به تملك در نم آيد . عشق براي خود بسنده است . عشق بي نياز است

عشق شما را با رازهاي دلتان آشنا مي سازد تا به پاره اي از قلب بزرگ زندگي بدل شويد

عشق واژه اي است از جنس نور كه دستي از جنس نور آنرا بر صفحه اي از جنس نور نوشته است

عشق از ژرفاي خويش آگاه نمي شود جز با جدائي

ازپس این حصار سرد و دلتنگی

تا ابد بر دیوار نگاهت مصلوب می مانم

می دانم که از سنگینی نگاهت دیوار خواهد شکست ندا

  دلم طاقت نشستن ندا رد وقتي به چشمهايم مي نگري

لحظه لحظه
  همه تکرار تو ام
                 آينه آينه
                 نقش بی نقش
                    همه ازنقش تو ام
                                     بی تو سردم
                                         بی تو دردم
                                                           نفسم می میرد
                 که تويی تو
                   لحظه لحظه
                   همه جا درنفسم
                                       آ ه....
                                  آيه رويش خاک
                                 وحی....
                                      نبض رستن بر اين خواب و خيال
                                                                       رقص....
                                                               شعله در خوابگه خلوت پاک
                                                                                بی تو سردم
                                                                  بی تو دردم
                                                                                                  نفسم می میرد         

انتظار خورشيد  

و اين آسماني بودن ماست كه باعث مي شود از ورياهاي زميني خود فراتر برويم.

خورشيد بودن دلگرم كننده است اما ماه بودن هم صفايي دارد،

با ستاره ها تا صبح در  انتظار خورشید

چشمانت رازآتش است

عشقت پیروزی آدمی

هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

وآغوشت

اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن

کوه با نخستین سنگ آغاز می شود

           و انسان با نخستین درد

زیبای من زندگی را تنها از روزن چشمهای زیبایت می بینم چشم هایی که رویای شب و روز من است

و نگاهت یگانه آفتابی که وجودم را لبریز از عشق می کند

            من چشمهایت را مبداء تاریخ قرار خواهم داد

 قرن پیش از چشمانت

قرن بعد از چشمانت

می خواهم بر بلندای معراج آسمانیت استخاره عشق کنم

می خواهم وجود دریایی ات رادریابم وشوق زیستن رادرچشمان تو نظاره گرباشم

 پس دست های عاشقت را در دستان عاشق من بگذار

 ولبانت را چون حسی گرم از هستی به نوازش لبهای عاشق من بسپار  

باد مارا با خود خواهد برد باد مار اباخود خواهد برد

  سوایلیق طبلینی چالار گوزلریم

   عشقینی دیلره سالار گوزلریم

         سنه تحفه قان ییغیرام اورکده

           اما نیلییم وروب جالار گوزلریم

                  سفر یلکنینی سن قاوزایاندا

                  کیپریک پرده سینی سالار گوزلریم

                          اورگیمه غصه زهری قاریشیب

                             اودور کی گول کیمی سولار گوزلریم

 چقدرساده مرا جاگذاشتی روزی

وبروفای من اماگذاشتی روزی

نه حرف ماندن ورفتن نبود ای زیبا

تو بی بهانه دلت راگذاشتی روزی

چقدر حرف قشنگیست دوستت دارم

به روی حرمت آن پا گذاشتی روزی

سه چهار کلمه فقط متهم شما هستید:

وحکم را به غزلها گذاشتی روزی

اگرچه زندگیم را ربودی اما باز

تو رد پا به دل ما گذاشتی روزی

به حرمتی که دلم داشت بر تو بخشیدم

چقدر ساده مرا جا گذاشتی روزی

  فکرشو کن یه شب با هم یه گوشه ای تنها باشیم *

* با چهارتا دیوار و یه سقف جدا از این دنیا باشیم
من باشم و تو باشی و یه جفت دلای بی قرار *

* فرصت خوب انتقام از لحظه های انتظار
فکرشو کن عروسکم به اون شب پرالتهاب *

* چشماتو روی م بذار امب به یاد من بخواب
فکرشو کن دستای من رو قلب تو جون بگیره *

* دل، دل بی قرار تو ت سینه آروم بگیره
نه ساعتی باشه که شب سربره و تموم بشه *

* نه هیچ کسی سر برسه ثانیه‌ای حروم بشه
(آخي، شاعر اين شعر چقدر دلش پُر بوده)
 

داره عمره منو آتیش میزنه تو برام خورشید بودی توی این دنیای سردگونه های خیسمو دستای تو پاک میکرد
حالا اون دستا کجاس اون دوتا دستای خوب
چرا بیصدا شده لب قصه های خوب
من که باور ندارم اون همه خاطره مرد
عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد
آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده
انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده