ازپس این حصار سرد و دلتنگی

تا ابد بر دیوار نگاهت مصلوب می مانم

می دانم که از سنگینی نگاهت دیوار خواهد شکست ندا

  دلم طاقت نشستن ندا رد وقتي به چشمهايم مي نگري

لحظه لحظه
  همه تکرار تو ام
                 آينه آينه
                 نقش بی نقش
                    همه ازنقش تو ام
                                     بی تو سردم
                                         بی تو دردم
                                                           نفسم می میرد
                 که تويی تو
                   لحظه لحظه
                   همه جا درنفسم
                                       آ ه....
                                  آيه رويش خاک
                                 وحی....
                                      نبض رستن بر اين خواب و خيال
                                                                       رقص....
                                                               شعله در خوابگه خلوت پاک
                                                                                بی تو سردم
                                                                  بی تو دردم
                                                                                                  نفسم می میرد         

انتظار خورشيد  

و اين آسماني بودن ماست كه باعث مي شود از ورياهاي زميني خود فراتر برويم.

خورشيد بودن دلگرم كننده است اما ماه بودن هم صفايي دارد،

با ستاره ها تا صبح در  انتظار خورشید