********************************

در زندگي دو جنس را شناختم،

جنس خداي خويش را و جنس ترا، ديگر هيچ.

امروز زير نور خورشيد، زير سقف آسمان، زير پرتو نور خدايمان،

نشسته ايم،

و نگاههايمان قول مي دهند حضور را،

و دل هايمان گواهي مي دهند كنار را،

 *******************

روزگارم هم ...

دفترم بوي او را ميدهد. مانند تمام زندگي ام. مانند روياهايم. مانند نوشته هايم.

دفترم او را به خاطرم مي آورد.

كسي كه خودش را مهربانترين آدم روي زمين مي داند سالهاست كه تنهاترين آدم روي زمين هم هست.

اين يادداشت تمام خواسته هاي زندگي من است.

اينكه كسي بگويد دوستم دارد. نداند. نيابد. نشناسد و كاري هم به باور كردن من نداشته باشد.

قبول كردن من برايش مهم نباشد. اين براي تمام زندگي ام كافي است. تمام آن چيزي كه من از او با تمنا مي خواستم.

قلبم براي تو مي تپد. اين را كاملا در سينه ام احساس مي كنم.

دفترم بوي او را مي دهد. روزگارم هم. زندگي ام هم. آينده ام هم.

هواي باران داشت نگاه غمگينم

چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم

شب جدايي با تمام محجوبي

تو را صدا مي زد سکوت سنگينم

ستاره ها گفتند که باز مي آيي

چه زودباور بود دل دهن بينم

سقوط سرخم را نديده اي آيا؟

نمي کشي دستي به بال خونينم!؟

کجاست محتاجم به سکر چشمانت

که شعر هم امشب نداد تسکينم

نمي رسد دستم به دستهايت آه

چقدر بالايي چقدر پايينم.

در شبهاي تجلي و طي حركت تكامل، تنها دوست دارم در مقابلت سر به زيرافكنم و به زمزمه هايت گوش فرا دهم. فقط همين.

اي همه آنچه در من روي مي دهد،

                مرا در آغوش خود بگير و بگذار تا در تو فرود آيم.

           تو از عشق برتري و از من برتري و اين از افروختگي چهره ات نمايان است و من اين را به همه گفته ام.

با پاهاي برهنه در ميان اشك هايم قدم بزن...