هیچ کس صدای گریه باد را نشنید

در میان جزر و مد ِچشمانت...!!

هنگامی که دعوتم کردی

به بارش٬

چه می دانستی

درپس هزاران سال سکوت من٬

تو نیز جاری می شوی...!!!

بارانی که نیمه شبمان را تَر کرد

سکوت ِمرطوبی بود که

 در بغض هایمان جا خوش کرده بود!

می باریم...

من

تو

آسمان

برهنه یم...

من

تو

آسمان

...

                        آسمان را به تماشا بنشینم

 و با کدام واژه عشق را معنا کنم

 بی تو

همه ی فصلها خاکستری

و همه ی ستاره ها خاموشند

کیفر شکستن دل من چند جاده غربت

و چند آسمان تنهایی است

باور کن

من هنوز هم

به قداست چشمان تو ایمان دارم.